Mijn hele leven lang heb ik moeite gehad met het feit dat ik brildragend door het leven moet. Al vanaf de lagere school eigenlijk, maar ik probeerde het nog lang uit te stellen. Altijd dat metalen montuur, altijd die dikke glazen, altijd schaamte. Niet gek dus ook dat ik, zo gauw het mócht, overstapte op contactlenzen. Nog steeds blij mee, nog steeds wissel ik pas in de avonduren mijn lenzen in voor mijn bril.
Pas eind jaren 80 begonnen er ook eindelijk montuurkeuzen te komen voor mennekes zoals ik. Hier heb ik - scherp turend- dus al mijn 30's in zicht. U ziet het niet, maar dit was een kanariegeel montuur.
Was ik postmodern of was ik het niet?
Reacties
Een reactie posten