Jongste poppie

 Hoeveel zonnewendes er ook voorbij gaan, je jongste kind blijft altijd je jongste kind. Voorjaar 2007, zegt mijn documentatie: ze is hier dus een jaartje of 9. Zo beschermd als ze hier bij me zit, het is voor mij nog altijd een heel makkelijk op te roepen gevoel. Ze zijn me ruim ontgroeid natuurlijk: een eigen leven, eigen liefdes en eigen carrière, een eigen levenspad kortom. Maar nog steeds komt ze hier af en toe langs voor een knuffel, voor die beschermende arm. Het is, heus waar, een van onmetelijke trots getuigend gevoel. We zijn voor eeuwig.